Soms luister je een podcast en blijft één idee nog dagen in je hoofd rondzingen. Dat had ik onlangs tijdens een aflevering van The Diary of a CEO, waarin neurowetenschapper Dr. Jill Bolte Taylor vertelt over haar theorie van de vier verschillende ‘karakters’ in ons brein. Volgens haar beschikken we allemaal over vier manieren waarop we de wereld ervaren. Een deel van ons brein houdt van structuur, plannen en controle. Een ander deel leeft vanuit herinneringen en emoties. Weer een ander is nieuwsgierig, speels en creatief. En het vierde leeft volledig in het hier en nu. Het zette me aan het denken. Niet zozeer over mijn brein. Maar over emigreren. Want ik heb steeds sterker het gevoel dat niet alleen mijn woonplaats is veranderd. Er lijkt ook een ander deel van mijn brein aan het stuur te zitten.
Als ik terugdenk aan mijn leven in Nederland, weet ik eigenlijk precies welk karakter het vaakst aanwezig was.
De planner.
De organisator.
Het deel dat voortdurend bezig was met de volgende afspraak, de volgende deadline en de volgende stap.
Niet omdat Nederland dat van je vraagt, maar omdat de omgeving dat bijna vanzelf stimuleert.
Je agenda bepaalt je dag.
Je efficiëntie bepaalt hoe succesvol je bent.
We plannen weken vooruit, beantwoorden tussendoor onze e-mails en voelen ons stiekem best productief als iedere minuut goed is ingevuld.
Dat karakter heeft me ontzettend veel gebracht.
Het heeft mijn carrière opgebouwd, bedrijven en ervoor gezorgd dat ik dingen voor elkaar kreeg.
Maar het had ook een keerzijde.
Het maakte het soms lastig om gewoon… te zijn.
Sinds ik in Spanje woon, merk ik dat er langzaam iets verschuift.
Niet van de ene op de andere dag.
Maar heel geleidelijk.
Ik zeg vaker spontaan “ja”.
Ik loop een berg op zonder precies te weten waarom.
Ik blijf na een afspraak nog een uur hangen omdat het gesprek leuk is.
Ik ga mee naar een concert van Alejandro Sanz, terwijl ik nauwelijks één nummer ken.
En het bijzondere is:
Ik heb niet het gevoel dat ik minder productief ben geworden.
Ik heb het gevoel dat ik completer ben geworden.
Dr. Jill Bolte Taylor noemt één van haar vier karakters het nieuwsgierige, creatieve en speelse deel van ons brein. Dat deel is niet bezig met presteren. Niet met vergelijken. Niet met controle. Maar met ontdekken. Kinderen gebruiken dit karakter voortdurend. Volwassenen vaak een stuk minder.
Misschien omdat we denken dat spelen iets is wat ophoudt zodra je volwassen bent. Terwijl spelen eigenlijk niets anders is dan nieuwsgierig durven zijn. En laat emigreren nu precies dat van je vragen.
Dat is misschien wel één van de mooiste dingen aan emigreren.
Je bent ineens nergens meer expert in.
Je zoekt een supermarkt.
Probeert een nieuw gerecht.
Bestelt koffie in een andere taal.
Ontdekt een wandelpad.
Leert een onbekende traditie kennen.
Iedere dag zit vol kleine eerste keren.
Psychologen weten al langer dat nieuwe ervaringen onze hersenen letterlijk activeren. Ze dwingen ons om nieuwe verbindingen te maken en halen ons uit de automatische piloot.
Misschien voelen zoveel emigranten zich daarom na verloop van tijd ook levendiger.
Niet omdat het leven gemakkelijker is.
Maar omdat het weer nieuw is.
Wat mij misschien nog wel het meest aansprak in de podcast, is dat Jill Bolte Taylor zegt dat we hierin meer keuze hebben dan we denken.
Natuurlijk kunnen we niet altijd bepalen wat er gebeurt. Maar we kunnen vaak wel bepalen vanuit welk karakter we reageren. Reageer ik vandaag vanuit controle? Of vanuit nieuwsgierigheid? Vanuit angst? Of vanuit vertrouwen? Vanuit mijn to-do-lijst? Of vanuit verwondering? Alleen al die vraag stellen, verandert soms al iets.
Veel mensen denken dat emigreren draait om zon, klimaat of lagere kosten.
Dat kan allemaal meespelen.
Maar misschien gebeurt er iets veel fundamentelers.
Je krijgt de kans om jezelf opnieuw uit te vinden.
Niet omdat je iemand anders wordt.
Maar omdat delen van jezelf, die jarenlang op de achtergrond stonden, eindelijk wat meer ruimte krijgen.
Bij mij is dat nieuwsgierige, speelse karakter duidelijk vaker aan het woord.
Het karakter dat denkt:
“Laten we gewoon eens kijken wat er gebeurt.”
En eerlijk gezegd…
Dat bevalt me verrassend goed.
Sinds ik die podcast heb geluisterd, stel ik mezelf regelmatig één eenvoudige vraag.
Welk karakter bestuurt vandaag mijn leven?
Niet omdat er altijd een goed antwoord is.
Maar omdat het me eraan herinnert dat ik meer ben mijn werk of mijn verantwoordelijkheden.
En misschien is dat wel één van de mooiste cadeaus die emigreren mij heeft gegeven.
Niet alleen een ander land.
Maar ook de ruimte om een andere versie van mezelf te ontmoeten.
Van basis tot verdieping: kies de cursus die past bij jouw emigratie-fase. Praktische tips, juridische stappen en emotionele voorbereiding – allemaal overzichtelijk op één plek.
