Wie tegenwoordig op een terras zit, hoeft niet lang om zich heen te kijken. Grote kans dat er meer mensen naar een scherm kijken dan naar elkaar. Een stel kijkt zwijgend ieder naar zijn eigen telefoon, ouders beantwoorden nog snel een e-mail terwijl de kinderen spelen en zelfs tijdens een wandeling klinkt regelmatig het bekende pling van weer een nieuwe melding. Onlangs bleef een gedachte in mijn hoofd hangen: Presence is the new sexy. Niet omdat het iets met uiterlijk te maken heeft, maar juist omdat écht aanwezig zijn tegenwoordig bijna bijzonder is geworden. Iemand die luistert zonder ondertussen een bericht te beantwoorden. Iemand die tijdens een diner zijn telefoon in zijn tas laat zitten. Iemand die een wandeling maakt zonder alles te hoeven filmen. Misschien is dat wel aantrekkelijker geworden dan ooit. En misschien biedt emigreren wel de perfecte kans om dat opnieuw te leren.
Foto: even helemaal niks in Zaragoza
Bij emigreren denken we vaak aan praktische zaken. Een woning zoeken, papierwerk regelen, de taal leren en misschien een nieuwe baan vinden. Maar een emigratie is veel meer dan een verhuizing. Het is één van de weinige momenten in je leven waarop bijna alles opnieuw begint. Je dagelijkse ritme verandert, je omgeving verandert en de mensen om je heen veranderen. Psychologen noemen zo’n periode een life transition: een fase waarin oude gewoontes gemakkelijker losgelaten kunnen worden en nieuwe routines sneller ontstaan. Dat maakt emigreren niet alleen een kans om ergens anders te wonen.
Het is ook een kans om anders te leven.
Veel mensen denken dat het leven in Spanje automatisch rustiger is. En eerlijk is eerlijk: het tempo ligt hier vaak lager. Een lunch duurt langer, een kop koffie is zelden haastwerk en niemand kijkt vreemd op als een gesprek spontaan uitloopt. Maar één gewoonte lijkt overal ter wereld hetzelfde. De telefoon verhuist gewoon mee. Ook hier zie je mensen op prachtige pleinen naar hun scherm kijken. Op het strand scrollen. Tijdens een wandeling nog even een vergadering afmaken of een paar berichten beantwoorden. Blijkbaar emigreren onze digitale gewoontes net zo gemakkelijk als onze meubels.
Er is alleen één groot verschil met Nederland. De natuur wint hier opvallend vaak. Ik zie dagelijks mensen hardlopen langs de kust, wandelen in de bergen, fietsen door de wijngaarden of padellen tot de zon ondergaat. Niet omdat ze een sportprestatie willen neerzetten, maar omdat buiten zijn hier bijna vanzelfsprekend voelt. En eerlijk gezegd helpt de Spaanse zon ook een beetje mee. Iedereen die weleens geprobeerd heeft om midden op de dag een WhatsApp-bericht te lezen op een fel verlicht bergpad, weet dat een telefoonscherm in de zon soms gewoon onleesbaar is. Misschien is dat wel de meest natuurlijke vorm van digitale detox die er bestaat.
Dat buiten zijn meer doet dan alleen bewegen, blijkt ook uit onderzoek. De zogenoemde Attention Restoration Theory, ontwikkeld door de omgevingspsychologen Rachel en Stephen Kaplan, laat zien dat natuurlijke omgevingen ons brein helpen herstellen van de voortdurende stroom prikkels. Wie tijd doorbrengt in het groen, geeft zijn aandacht letterlijk de kans om op te laden. Ook onderzoekers van Stanford University zagen dat wandelen in de natuur niet alleen stress vermindert, maar ook creativiteit stimuleert. Eigenlijk herkennen we dat allemaal wel. De beste ideeën ontstaan zelden tijdens het beantwoorden van e-mails. Ze komen tijdens een wandeling. Op de fiets. Onder de douche. Of ergens halverwege een berg.
Soms hoor je mensen zeggen dat ze terugverlangen naar de jaren tachtig. Misschien verlangen we niet naar de cassettebandjes, de schoudervullingen of de telefoons met een draaischijf. Misschien verlangen we naar iets heel anders. Naar een tijd waarin je onbereikbaar mocht zijn. Waarin niemand verwachtte dat je binnen drie minuten reageerde. Waarin een avond met vrienden gewoon een avond met vrienden was en niet tegelijkertijd een fotoreportage, een Instagram Story en een reeks notificaties.
Het bijzondere is misschien wel dat de momenten die je het langst onthoudt, vaak juist de momenten zijn waarop je geen foto’s hebt gemaakt. Dat gesprek tijdens een wandeling. Dat spontane etentje dat uren uitliep. Die zonsondergang waarbij niemand iets zei. Of dat moment waarop je boven op een berg stond en dacht: Wat ben ik eigenlijk gelukkig dat ik hier ben. Sommige herinneringen worden sterker doordat ze niet eerst door een scherm hoeven.
Misschien is dat wel één van de mooiste cadeaus van emigreren.
Niet dat je in een ander land woont.
Maar dat je de kans krijgt om jezelf opnieuw af te vragen hoe je eigenlijk wilt leven.
Met iets minder haast.
Iets minder schermtijd.
En iets meer aandacht voor de mensen tegenover je.
Want als ik de afgelopen jaren één ding heb geleerd, dan is het dit:
De mooiste plekken ontdek je niet door er foto’s van te maken.
Maar door er écht te zijn.
En misschien is presence daarom inderdaad de nieuwe sexy.
Meld je aan en krijg praktische emigratie-inzichten direct in je inbox. Compact, eerlijk en zonder gedoe – precies wat jij nodig hebt voor een soepele start in Spanje.
