Het zijn vaak juist de kleine momenten waarin emigreren voelbaar wordt. Eén daarvan komt steevast terug vlak vóór een overdracht. Klanten vliegen vanuit Nederland naar Spanje voor de afspraak bij de notaris en vragen dan, bijna terloops: “Zal ik nog iets voor je meenemen?” Het is zo’n vraag die meer zegt dan hij lijkt. Niet alleen attent, maar ook een brug tussen twee werelden. Tussen het land waar je vandaan komt en het land waar je nu leeft.
Veel klanten nemen iets typisch Nederlands mee. Stroopwafels zijn favoriet. Soms voor mij, maar vaak ook voor de verkopers. Een klein gebaar. Een doosje onder de arm, tussen de paspoorten en notariële documenten. Het doet het altijd goed.
Wat grappig is: in Nederland is het heel normaal om “even iets mee te nemen”. In Spanje, zeker in Catalonië, is dat minder ingeburgerd. Het gebaar wordt gewaardeerd, maar is niet vanzelfsprekend. Juist daarom voelt het zo Nederlands. En ergens ook ontwapenend.
In het begin zei ik altijd dat klanten niets hoefden mee te nemen. Tot ik erachter kwam dat ik ineens borrelnootjes miste. Opeens. Uit het niets. Niet per se om te eten, maar om het gevoel erbij.
Inmiddels kan ik ze hier gewoon kopen. Net als pindakaas en Goudse kaas. En als ik echt zin heb in pure nostalgie, rijd ik een paar dorpjes verder, naar een plek waar veel toeristen komen, en eet ik patat met uitjes en satésaus. Niet chic, wel precies goed.
Maar sommige dingen blijven ongrijpbaar.
Suikerbrood bijvoorbeeld. Mijn pake was bakker in Friesland en bakte het zelf. Thuis aten we dat. Absoluut niet gezond, maar diep verbonden met mijn idee van geluk. Dat koop je niet even ergens anders. Dat draag je mee.
En dan is er De Allerhande. Natuurlijk kan ik alles online vinden. Maar ik ben gek op dat tijdschrift. Het bladeren. Het kneuterige. Het optimisme dat je morgen écht uitgebreid gaat koken. Ik zou dat ook vaker moeten doen, maar soms is erin bladeren al genoeg.
Wat je mist, zit zelden alleen in smaak. Het zit in herinneringen, rituelen en vanzelfsprekendheid. Emigreren haalt dat laagje bloot. En nu ben ik benieuwd: wat nemen mensen voor jou mee? Wat mis jij nog steeds, ondanks dat je hier alles hebt?
Hieke Voorberg is aankoopmakelaar bij Casalunya en begeleidt klanten bij het kopen van een woning in Spanje. Ze werkt met name voor Nederlandse en Vlaamse klanten en heeft het geluk dat klanten lekkers voor haar meenemen uit Nederland.
Doe zoals ik deed: voorkom onnodige stress en frustratie met een stap‑voor‑stap begeleiding – van het aanvragen van je NIE tot je emotionele voorbereiding. Jij hoeft het niet alleen uit te zoeken.
