Toen ik naar Spanje verhuisde, dacht ik dat de zon misschien wel de grootste luxe zou zijn. Of de ontspannen levensstijl. Inmiddels weet ik dat de echte rijkdom ergens anders zit. Het is de natuur. Het besef dat ik op een willekeurige ochtend kan besluiten om de bergen in te trekken, een paar uur later aan zee kan zitten en – als ik dat zou willen – in de winter zelfs dezelfde dag nog zou kunnen skiën. Dat alles binnen relatief korte afstand van mijn huis.Hoe langer ik hier woon, hoe meer ik besef hoe uitzonderlijk dat eigenlijk is.
Foto: Hieke Voorberg, op de bertop bij Castell Escornalbou, 7.00 uur vanochtend
De Spaanse natuur heeft iets groots en tegelijkertijd iets eenvoudigs. Ruige bergketens, uitgestrekte bossen, olijfgaarden, wijngaarden en de Middellandse Zee vormen samen een landschap dat uitnodigt om naar buiten te gaan. Juist daar merk ik dat er iets verandert. In de natuur hoef ik niets te bereiken. Er is geen planning, geen inbox en geen haast. De omgeving vraagt niets van mij, behalve aanwezig zijn. Misschien is dat wel de grootste kracht van natuur: ze haalt je uit de constante stroom van moeten en brengt je terug naar het eenvoudige bestaan.
We brengen een groot deel van ons leven door tussen asfalt, gebouwen en schermen. Dat is begrijpelijk; onze samenleving vraagt erom. Steden zijn efficiënt ingericht en maken het mogelijk om miljoenen mensen samen te laten leven. Toch is ons brein daar niet voor ontworpen. Gedurende vrijwel onze hele evolutie leefden mensen in natuurlijke landschappen. We oriënteerden ons op bomen, water, bergen en open vlaktes. Pas heel recent zijn we ons leven grotendeels tussen beton en verkeer gaan organiseren. Misschien verklaart dat waarom zoveel mensen vrijwel direct rust ervaren zodra ze een bos binnenlopen of de zee zien. De natuur voelt niet bijzonder omdat ze nieuw is; ze voelt vertrouwd omdat ze oorspronkelijk is.
Dat betekent niet dat ik de Nederlandse natuur vergeten ben. Integendeel. Soms mis ik de geur van water langs de grachten en kanalen. De wind die door hoge bomen waait. De open luchten en het karakteristieke polderlandschap. Wat ik minder mis, is de regen. Nederland en Spanje hebben ieder hun eigen schoonheid. De natuur is anders, maar beide landschappen weten iets in mensen te raken.
Juist omdat het zo normaal begint te voelen, probeer ik mezelf eraan te blijven herinneren hoe bijzonder het eigenlijk is.
Dat ik de vrijheid heb om spontaan de bergen in te gaan.
Dat de zee altijd dichtbij is.
Dat de seizoenen zoveel verschillende landschappen laten zien.
Het zijn geen vakantiemomenten meer, maar onderdeel van het dagelijks leven. En misschien schuilt daarin wel de grootste rijkdom van emigreren.
Wie in Spanje woont, heeft vaak een van de mooiste natuurgebieden van Europa binnen handbereik. Toch brengen ook hier veel mensen hun dagen vooral door tussen werk, verkeer en schermen. Dat is begrijpelijk, maar ook zonde. De natuur vraagt geen entreebewijs, geen planning en geen prestatie. Ze is er eenvoudigweg. Misschien is dat wel de mooiste herinnering die Spanje mij iedere keer opnieuw geeft: dat het leven niet alleen draait om waar je woont, maar vooral om hoe vaak je de tijd neemt om werkelijk aanwezig te zijn in de wereld om je heen.
Doe zoals ik deed: voorkom onnodige stress en frustratie met een stap‑voor‑stap begeleiding – van het aanvragen van je NIE tot je emotionele voorbereiding. Jij hoeft het niet alleen uit te zoeken.
