Toen ik als student naar Spanje kwam, wist ik één ding zeker: ik wilde blijven. Ik zag mezelf hier echt wel op de lange termijn wonen. Daarbij had ik één voorwaarde: ik wilde qua werk iets kunnen doen waar ik blij van zou worden. Ik had in Nederland immers niet voor niets twee opleidingen (Journalistiek aan de Hogeschool van Utrecht en Geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam) afgerond.
Ik ging er eigenlijk vanuit dat mijn achtergrond, opleiding en werkmentaliteit wel in mijn voordeel zouden werken. In Nederland hebben we het immers goed geregeld, goede opleidingen, een internationale visie. Maar ik kwam er al snel achter dat Spanjaarden helemaal niet op je zitten te wachten als het om werk gaat. Waarom zouden ze ook? Er is al genoeg concurrentie en als je de taal niet perfect spreekt, heb je in mijn vakgebied natuurlijk juist minder kansen.
Daarnaast bleek het vinden van leuke vacatures in Spanje ook al lastiger dan gedacht. Door de jaren heen merkte ik dat de beste banen in Spanje via via op je pad komen. Netwerk is hier alles. De welbekende ‘kruiwagens’. Nou, zo werkt het dus echt. Dat betekent dat je, zeker als nieuwkomer in Spanje, vaak gewoon ergens moet beginnen, niet te hoge eisen stellen, om ondertussen je netwerk op te bouwen en kansen af te wachten.
Ik moest natuurlijk ook gewoon aan de bak en op een gegeven moment kwam ik te werken in een grote kledingzaak in een toeristisch gebied. Niet bepaald een baan op mijn niveau, maar het betaalde de rekeningen (net). Wat me daar vooral tegenviel, was de werkcultuur in Spanje. De sterke hiërarchie en de afstand tussen manager en personeel voelden voor mij beklemmend en totaal anders dan wat ik uit Nederland kende. Hoewel ik gezellige collega’s had, werd ik daar toch ongelukkig van, ik voelde me niet gewaardeerd.
En dan natuurlijk de salarissen. In Spanje liggen die, ook voor functies waarvoor je een diploma of universitaire studie nodig hebt, een stuk lager. Ik had geen extreme salariseisen, maar ik zag wel hoe weinig doorgroeimogelijkheden er vaak zijn. Veel mensen blijven jarenlang op ongeveer hetzelfde niveau hangen. Ik had een kennis die als ingenieur werkte voor een maandsalaris van €1200 en zonder uitzicht op groei. Dat vooruitzicht was weinig motiverend. Die kennis is uiteindelijk naar Nederland vertrokken…
Langzaam werd het me duidelijk: als ik in Spanje wilde blijven en een leven wilde opbouwen dat bij mij paste, dan ging dat niet lukken in loondienst. Ondernemen in Spanje was voor mij zeker geen langgekoesterde droom, maar het voelde wel als de meest logische en eerlijk gezegd enige optie. En uiteindelijk ben ik zo blij dat ik dat pad ben ingeslagen, want juist doordat de zoektocht naar de juiste baan een teleurstelling werd, moest ik creatief zijn en mijn leven in Spanje echt helemaal zelf vormgeven.
Doe zoals ik deed: voorkom onnodige stress en frustratie met een stap‑voor‑stap begeleiding – van het aanvragen van je NIE tot je emotionele voorbereiding. Jij hoeft het niet alleen uit te zoeken.
