Als mensen me vragen hoe het is om te emigreren naar Spanje, zou ik zeggen: het is niet één stap, het zijn er honderd. En niet allemaal in een rechte lijn. Het is wellicht ook een speedcourse en fulltime opleiding tot ‘nieuw mens zijn’. Je verhuist niet alleen je meubels – je verplaatst jezelf. Je identiteit. Je gewoontes. Je referentiekader. En al die systemen waar je in Nederland blind op vertrouwde, zijn ineens… Spaans.
De meeste mensen die dromen van Spanje, zitten nog in wat ik graag de “dreaming”-fase noem.
Je ziet jezelf op een terras zitten met een glas cava. Je denkt aan sinaasappelbomen, langzame ochtenden, kinderen die tweetalig opgroeien.
En laat ik eerlijk zijn: dat stuk bestaat ook. Maar er komt zóveel meer bij kijken.
Want na het dromen komt de storming-fase.
De praktische rompslomp. De onverwachte vertraging. De bureaucratie. De cultuurverschillen. De taal. Het missen van patat met satésaus (ja echt, dat kwam voor mij pas laat binnen).
Pas daarna, als je niet bent afgehaakt, komt het norming-stadium.
Dan begint het échte werk. Je leert jezelf opnieuw kennen. Je ontdekt hoe je omgaat met onzekerheid, met afstand, met opnieuw beginnen. Je bouwt relaties op, vindt nieuwe routines, en als het goed is laat je de controle een beetje los.
Performing?
Dat is wanneer het begint te stromen.
Wanneer je systeem werkt. Je netwerk groeit. Je thuis voelt.
Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. En het is nooit zonder hobbels.
En ook al zit ik nu in de performing phase na al die jaren, het stormt soms ook hier en daar. Maar niet meer zo hard.
In mijn werk als aankoopmakelaar bij Casalunya heb ik álles voorbij zien komen, waaronder:
Een gezin dat vier maanden op een camping stond, omdat de woning in Spanje niet correct geregistreerd bleek en de hypotheek daarom werd afgekeurd.
Een bijna-verkocht huis dat tóch niet doorging omdat de Nederlandse koper zich na het tekenen van de arras terugtrok.
Een stel dat alles had ingericht voor toeristische verhuur – maar nog geen licentie heeft omdat de gemeente moeilijk doet.
En ja, zelfs een huis dat bijna afbrandde tijdens een bosbrand (spoiler: het liep goed af – maar de schrik zat er goed in).
En dan hebben we het nog niet eens over de emotionele lagen:
Gemis. Verwarring. Cultuurshock. Temperatuurshock. Heimwee.
Of je nu een dorp mist, je favoriete snackbar of gewoon even de taal van thuis.
Doe zoals ik deed: voorkom onnodige stress en frustratie met een stap‑voor‑stap begeleiding – van het aanvragen van je NIE tot je emotionele voorbereiding. Jij hoeft het niet alleen uit te zoeken.
En toch zou ik het zó weer doen.
Want Spanje leert je leven op een andere toonhoogte.
Je leert dat perfectie niet bestaat. Dat dingen mogen schuiven. Dat je zonder Ikea om de hoek ook kunt overleven.
Je leert dat samen eten belangrijker is dan op tijd zijn.
Dat je niet eerst hoeft te vertellen wat je doet – maar dat je gewoon mee mag dansen.
Ik zie het ook bij anderen. Mensen die in het begin worstelen, maar gaandeweg landen. Die leren omgaan met bureaucratie én met zichzelf. Die ontdekken dat vriendschap soms sneller ontstaat omdat we allemaal vreemden zijn in hetzelfde nieuwe land.
Omdat ik niet geloof in kant-en-klare antwoorden. Maar wél in eerlijke informatie, een stevige voorbereiding en elkaar helpen.
Emigreren kun je leren is een platform voor álle fasen van emigratie.
Niet alleen voor als je op het punt staat te vertrekken, maar ook als je er al bent en denkt: waar ben ik aan begonnen?
Of als je hier al vijf jaar woont, en merkt dat je nu pas écht begint te landen.
We bieden cursussen, begeleiding, netwerken – en vooral: herkenning.
Ik ben Hieke Voorberg. Moeder van twee, aankoopmakelaar bij Casalunya, Airbnb-host, en initiatiefnemer van dit platform. Ik woon in Catalonië – maar het platform is er voor heel Spanje. Sommige informatie is regionaal, andere nationaal. En soms juist menselijk, universeel en tijdloos. Ik ontwikkel cursussen zelf of in samenwerking met anderen. Van praktisch tot emotioneel. Van NIE-nummers tot vriendschap in bikini. Want eerlijk is eerlijk: het is niet altijd makkelijk.
Maar het is wél echt. En dat is, wat mij betreft, al de moeite waard.
